भद्रं प्रशान्तं कमनीयगात्रं, सुशोभिनेत्रं च प्रसन्नवक्त्रम् । दीनैकमित्रं करुणैकपात्रं, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥१॥

नारायणेत्याभिधधारकं च। नाम्नैव कैवल्यविधारकं च । वर्णेन गौरं करणेन गौरं, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥२॥

यस्यावलोकात्सुखिनो भवन्ति, सर्वेऽपि लोकाः प्रणताः स्वयं ये । त एव गच्छन्ति निजस्वरूपं, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥३॥

यत्सत्यया सत्यमिदं विभाति, यत्संविदा चेतति विश्वमेतत् । यस्य प्रमोदात्सुखवद्विभाति, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥४

यदाज्ञयेदं सृजति प्रजेशो, यदाज्ञया पालयतीह विष्णुः । यदाज्ञया संहरते हरोऽपि, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥५॥

यस्योपमानं न भवेच्च लोके, कल्पामि स्पर्शं न च पूर्णमेतत् ।स्पर्शं करोत्येव हि स्पर्शतां न, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥६॥

श्रीमपरिव्राजकचक्रचूडं, ज्ञानोपदेशाय ग्रुहीतमूर्तिम् । अनुग्रहं धारयितुं जनेषु, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥७॥

यो सारसारं प्रविविच्य सर्वं, अभेद्ध्या प्रतिबोधयन्तम् । स्वयं प्रकाशं परमात्मरूपं, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥८॥

कुर्वन् यथा पाटिर आत्मसाम्यं, हीनेषु वृक्षेषु जनेषु तद्वत् । अात्मस्वरूपं प्रतिपादयन्तं, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥९॥

यस्यास्ति दीक्षा महती प्रशस्ता, गूढा परा पारमहंसिका च । बुधैकगम्या वयुनेन ग्राह्या, नारायणं तं गुरुमानतोऽस्मि ॥१०॥

नित्यानंदमहोदधिं करुणया आर्द्र प्रभुं निःस्पृहम् । दीनानाथजनेषु चातक इव सार्द्र महामेघवत् ।
वर्षंन्तं प्रतिवासरं निरवधिं तत्रापि मय्याधिकम् । कुर्वन्तं करुणां च निर्भरतरां कुर्मस्य दृष्टिमिव ॥११॥

इदं स्तोत्रं पवित्रं च महच्छुभफलं सदा । अनर्थव्यावृत्तिकरम् अखण्डानंददायकम् ॥१२॥